Uwaga! Szlak zamknięty od 01.12 do 15.05 (ochrona przyrody). Źródło

Uwaga! Szlak zamknięty (względy bezpieczeństwa). Źródło

Informacja Szlak niebieski z Hali Gąsienicowej nad Czarny Staw Gąsienicowy jest zagrożony lawinami z Małego Kościelca, na którym trawersuje lawinowe zbocze i żleb [2]. Tu zginął pionier zimowej turystyki, M. Karłowicz - miejsce śmierci, która wstrząsnęła środowiskiem zakopiańskim i zwróciła wielką uwagę na problem lawin w górach upamiętnia kamień [2,4,5,6]. Ścieżka na mapie oznaczona jest wg mapki z Taternika [1]. W najpełniejszym wariancie opisuje ją Zwoliński w [7]: przed kamieniem Karłowicza należy zejść w dół doliny na garb morenowy wzdłuż lewego brzegu potoku; przed progiem Czarnego Stawu zwrot w lewo i wyjście na wschód od letniej ścieżki. W [1] obejście łączy się ze szlakiem przed stawem. [1] Taternik 4/2010 s. 37 - mapka okolic Laboratorium Zimowego [2] Mountainclimbingschool.pl [3] WH Paryski TW1 s. 40, t. D7 [4] Życzkowski PTW s. 192 [5] Oppenheim SNTP s. 64, t. 17 [6] Szatkowski TNN s. 264, t. D7 [7] Korosadowicz TPiZLiZ s. 124, t. 44 [8] Zwoliński ZWT s. 132, t. 130

Informacja Ponieważ letnia ścieżka na Zawrat zimą jest zaśnieżona, brak dostępnych łańcuchów, wariant zimowy prowadzi Zawratowym Żlebem [1,2,3,4,5,6,7,8]. Należy tu zachować ostrożność, gdyż żleb jest formą terenu niekorzystną pod względem ryzyka lawinowego. Do żlebu podchodzi się przez Zmarzły Staw, do którego najłatwiej dostać się dnem potoku [2,3,6,7,8], obchodząc letnią ścieżkę, która przecina strome, lawinowe zbocze. Podchodząc żlebem należy trzymać się jego lewej strony, gdyż z Zawratowej Turni mogą spadać bryły lodu, śniegu i kamienie [1,3,5]. Końcówka żlebu i podejście na próg Zmarzłego Stawu zwykle oblodzone [3,4]. Zawratowy Żleb miewał opinię mało lawiniastego, lecz zdarzały się tutaj wypadki i opinia ta jest kwestionowana [2,3]. [1] WHP TW-2 s. 10 [2] Życzkowski PTW s. 190, t. 4.11 [3] Oppenheim SNTP s. 63, t. 17 [4] Zaruski PpTNZiTP s. 71, t. 41 [5] Szatkowski TnN s. 263, t. D7 [6] Korosadowicz TPiZLiZ s. 124, t. 44 [7] Mountainclimbingschool.pl [8] Taternik 4/2010 s.37 , opis Laboratorium Zimowego

Informacja Podejście na Kozią Przełęcz z Koziej Dolinki jest bardzo zagrożone lawinowo (również warianty zimowe) i nie jest polecane niedoświadczonym turystom [1,2], którzy nie potrafią w terenie określić rodzaju śniegu i nachyleń usypanych depozytów śniegu. Na letnim wariancie szlaku tragedia wydarzyła się zimą 2026. Zimowy wariant prowadzi żlebem (forma terenu lawinowo niekorzystna) z Koziej Dolinki wprost na Kozią Przełęcz [1,2,3,4], aczkolwiek WH Paryski dopuszcza również wariant letni [1]. [1] WH Paryski TW2 s. 42 t. 166, 167 [2] Mountainclimbingschool.pl [3] Korosadowicz TPiZLiZ s. 115, t. 39C [4] Radziejowski TPDZKPW s. 93

Informacja Szpiglasowa Przełęcz z D5S jest oddzielona od doliny lawiniastymi zboczami (tragedia z 2001 [3]). Nawet warianty zimowe podejścia są zagrożone lawinowo, np. rekomendowana [7] droga przez Niedźwiedź [1,2,4,5,6,7] jest zagrożona lawinami z zachodnich stoków Miedzianego Kostura [5], nie da się też wyeliminować zagrożenia lawinowego i ryzyka poślizgu z końcowym etapie podejścia na przełęcz z Kotlinki Szpiglasowej pod Czerwonym Piargiem [1,6]. Dodatkowo załączone zostało podejście Józefowicza, optymalizujące zimowo podejście wg szlaku letniego [8]. [1] Zwoliński ZWT s. 154, t. 154 [2] Cywiński SzW s. ?? [3] Wikipedia: Lawina na Szpiglasow [4] WH Paryski TW4 s. 133, 134, 139 t. 463 [5] Życzkowski PTW s. 102-104, t. 2.9 [6] Oppenheim SNTP s. 68, t. 20 [7] Korosadowicz TPiZLiZ s. 105, t. 33D [8] Józefowicz ZWpZL (webinar)

Informacja Stok, po którym biegnie szlak letni ze Szpiglasowej Przełęczy do Morskiego Oka jest bardzo stromy, zimą oblodzony i lawiniasty [1]. Aby uniknąć jego trawersowania, zimą korzysta się z grzędy między dwoma żlebami, opadającymi z przełęczy [1,2,3,4]. Narciarze przy korzystnych warunkach śniegowych wykorzystują też żleb [5]. Droga niezalecana poza okresem firnów wiosennych [2,4]. [1] Korosedowicz s. 105, t. 33D 126. t. 46 [2] Zwoliński s. 164, t. 159 [3] Życzkowski s. 78, t. 1.23 [4] Oppenheim s. 68, t. 20 [5] Szatkowski s. 307, t. F5